Wrocław słynie ze swoich krasnali. Górująca na peryferiach Ślęża zdaje się jak gdyby nieświadomie dostosowywać do tej miniaturowej symboliki miasta.
Nie będąc profesorem geografii, lub wytrawnym alpinistą na słowo ‘góra’ przed oczami staje nam po prostu wizja pnącej się w niebo piramidy skalnej. Wysokość gór podaje się w ‘metrach nad poziomem morza’ – ‘wysokości bezwzględnej’, czyli jeżeli nasza góra nie jest otoczona płaskim terenem to nie koniecznie taka wysokość będzie odpowiadała naszym wrażeniom wzrokowym. 
Jeżeli dla odmiany mówimy o ‘wysokości względnej’ to w tym przypadku mamy właśnie na myśli tradycyjny obraz samej stromej ściany mierzonej od podnóża naszej góry.
W tym momencie pojawia się nasza bohaterka – mierząca zaledwie 718 m n.p.m. góra Ślęża. Jakoś tak już do Wrocławia przylgnęła ta karłowata symbolika. Nie dość że w samym mieście aż roi się od wszelkiej maści zastygłych w bezruchu miniaturek krasnali to w dodatku na jej obrzeżach góruje szczyt niskiej Ślęży. Pomimo że słowo ‘góruje’ niezbyt dobrze komponuje się ze słowem ‘niska’ to w tej sytuacji wyjątkowo najtrafniej oddaje specyfikę naszej Ślęży. 
Wprawdzie Rysom (2503 m n.p.m.) do ich ‘skalnych pięt’ nawet nie sięga, ale w niczym jej to uroku nie ujmuje i na tle miasta Wrocławia prezentuje się wspaniale. Tutaj potwierdza się prawdziwość powiedzenia ‘małe jest piękne’. Jej sekret polega na wyjątkowej ‘sylwetce’. Należy do pasma Sudetów, ale burzliwe dzieje jej geologicznej historii podczas alpejskich ruchów górotwórczych (sprzed 15-10 milionów lat) oddzieliły ją od pozostałych pasm. Będąc w płaskich okolicach Wrocławia jedynym tak wysokim punktem pięknie odcina się w panoramie otaczających ją nizin.
Pomimo że nasza granitowa piękność i tak już z natury jest dość niskim szczytem to pewien wrocławianin postanowił poskąpić jej jeszcze kilku metrów. Wspomniany powyżej sprawca całego zamieszania to Andrzej Wojciechowski. Na jednym z weekendowych wypadów w okolice naszej Ślęży dokonał pewnego odkrycia. Pokonując dwukrotnie jej szlaki z GPS-em ze zdziwieniem stwierdził pewną niezgodność w pomiarach. Jego wyniki nie pasowały do wysokości powszechnie podawanej w przewodnikach. Nasz odkrywca zasugerował że różnica ta wynika z pewnego banalnego błędu. Podejrzewa że omyłkowo zsumowano wysokość samej góry wraz z umieszczonym na jej szczycie krzyżem. Nie byłaby to szczególnie nietypowa i nieprawdopodobna sytuacja ponieważ niestety takie wypadki zdarzały się już wcześniej przy podobnych tego samego typu pomiarach na innych górach.
Pomimo że Ślęża jest na tyle komfortowo niska że swoje zbocza szczodrze oferuje nie tylko zaprawionym we wspinaczkach turystom, ale i zwykłym niedzielnym spacerowiczom to jest na tyle wysoka żeby znaleźć się na liście Korony Sudetów.
Awansowała nawet do grona wyższych ‘koleżanek’ z Korony Gór Polski. Wspomniana lista to już ‘wyższa liga’ górska – to ‘prestiżowy’ spis najwyższych szczytów Polski.
Wiemy już aż nazbyt wiele na temat wymiarów naszej pięknej Ślęży, ale ta jej cecha właśnie sprawia że podróżny pierwszy raz odwiedzający okolice Wrocławia jak za sprawą magnesu najpierw zwraca automatycznie swój wzrok na jej wyniośle odcinającą się od krajobrazu sylwetkę a dopiero potem na wyłaniający się stopniowo zarys miasta Wrocławia.
Jeżeli zdecydujemy się bliżej przyjrzeć jej historii, jej florze i faunie to pozytywnie nas zaskoczy. Ta niepokaźna góra ma nie proporcjonalnie bogatą historię.
Typowe pobieżne spostrzeżenia turysty wkraczającego pierwszy raz na dolnośląskie ziemie jakie zostały tu z grubsza naszkicowane to dopiero wierzchołek – może niekoniecznie lodowej góry, co historii i opisu Ślęży.
Każdy turysta zwiedzający Dolny Śląsk powinien koniecznie w planach swoich wędrówek uwzględnić odwiedziny ‘Śląskiego Olimpu’ i jego okolic. Na jego zboczach, u podnóża bądź w jej okolicach znajdzie sobie coś dla oka amator podróży, historii, wszelkich powietrznych czy to wodnych dyscyplin sportu, hobbysta biolog, czy nawet poszukiwacz skarbów.
